زنجیر عشق

من چنان تاریکم که همه ی ستارگان هرشب به چشمانم کوچ می کنند.

 

فکر میکنم زنها یک چیز را خوب می دانند:مدارا کردن ،ساختن ،تحمل کردن...

 

ولی من هنوز عاشقم .عاشق دریایی طوفانی که بی مهر است.

 

عاشق چشمهایی که همیشه گریزان است و قلبی که سالهاست خاک

گرفته.

 

من می خواهم به روشنایی روزهایت ایمان پیدا کنم. من نمی خواهم به

 

باران و یاس دلخوش کنم.

 

عشق چیزیست که هرگز نمی توانم در کش کنم...........

 

نمی دانم باید از آن بترسم و بگریزم با اعتماد کنم و بمانم؟؟؟؟؟؟؟

 

این دو راهی تا به کی روزگارم را تهدید خواهد کرد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

             

 

 

چشمهایت برای من کتابی است خط به خط ستاره باران.

 

چشم هایت برای من یک آسمان است ،یک آسمان احساس برای دوست

داشتن............

 

همیشه در تعجبم تو چطور توانستی این عظمت را ،این ناشناخته ی

 

عجیب را درک کنی؟؟؟؟؟؟

 

تو چطور توانستی محبت را با تمام حقیقت تلخ و شیرینش بشناسی؟؟؟؟

 

تو چگونه عشق را فهمیدی؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

......برایم حرف بزن ......از گذشته های دور بگو

 

از آن زمان که لبت با اشتیاق یک پرنده برای رویایی می تپید.......

 

برای من از شبهایی حرف بزن که مهتابش خاطره بود و ستاره اش اشک...

 

برای من از عشق بگو......

 

          

 

 

 

 

نوشته شده توسط یلدا در شنبه سی و یکم شهریور 1386 ساعت 13:15 موضوع | لینک ثابت

       توی یک دیوار سنگی دو تا پنجره اسیرن

     

      دو تا بسته دو تا تنها یکیشون تو یکیشون من

 

                        

                         دیوار از سنگ سیاهه سنگ سرد سخت خارا 

                        

                         زده قفل بی صدایی به لبای خسته ی ما

 

    

       نمی تونیم که بجنبیم زیر سنگینی دیوار

     

      همه ی عشق من و تو قصه ست قصه ی دیدار

 

                         

                          همیشه فاصله بوده بین دستای من و تو

                         

                         با همین تلخی گذشته شب و روزای من و تو

 

   

        راه دوری بین ما نیست اما باز اینم زیاده

    

         تنها پیوند من و تو دست مهربون باده

 

                         

                         ما باید اسیر بمونیم زنده هستیم تا اسیریم

                      

                        واسه ما رهایی مرگه تا رها بشیم می میریم

 

     

         کاشکی این دیوار خراب شه من و تو با هم بمیریم

      

        توی یک دنیای دیگه دستای همو بگیریم

 

                         

                          شاید اونجا توی دلها درد بیزاری نباشه

                        

                          میون پنجره هاشون دیگه دیواری نباشه

 

             

 

                

       

 

 

               

              

 

               

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط یلدا در سه شنبه بیست و هفتم شهریور 1386 ساعت 9:25 موضوع | لینک ثابت

 

برگ های خشک و بی رمق روی زمین را نسیم ابتدای پاییز جا به جا می کند و خاک را از اثر

 

 

هرچیز پاک پاک می کند و کم کم سیلی سرما بر گونه های مرطوب از باران پاییزی خاک

 

 

می زند.گوشه ی کوچه زیر نظر داشت، با گوشه ی چشم داغ و جوان خود ،بهاری که رفت

 

 

وتابستانی که آمد. دلم ریش می شود روی بر می گردانم.

 

 

 من تاب دیدن مرگ زندگی را ندارم .

 

 

دلم را چنگ زد جوانی رو به زوال بهار .سری تکان می دهم و دست همیاریش

 

 

را پس می زنم.می رود.نیمه ی راه سر بر می گرداند  و دوباره چه نگاه داغ و جوانی.

 

 

چه گفت؟؟گفت دوباره باز می گردد .وقتی زمستان شیره کشید بر پاییز ظالم

 

 

چه گفت؟؟گفت دست بالای دست بسیار است.

 

 

گفتم رنجیدی؟گفت:نه

 

 

در من ذوقی بر انگیخته شد تا بروم و می روم ، اما باز می گردم.

 

 

او مرا باز می گرداند .خودش به دنبالم آمد .

 

 

من به پشت سر نگاه نمی کنم .پشت سر دیروز است .پشت سر خستگی امروز است.

 

 

من هنوز کالم می روم تا برسم .می روم تا دوباره پیدا شوم.

 

 

رفت.

 

 

 

 

ای ماه که با گام های سنگین و غمناک از آسمان بالا می روی .

 

 

از چه این همه خاموشی و رنگ رخسارت پریده؟؟بگو بدانم آیا در آن خانه ی آسمانی

 

 

و شکوه فلکی خداوند کماندار عشق به تیر اندازی مشغول است؟؟

 

 

وتو که ناظر درد مندانی نیز غمی در سینه نهفته داری؟؟

 

 

من این غم را در نگاه های تو و در ان قیافه ی محزون می خوانم. پیش من که با تو همدرد

 

 

و چون تو سوخته دلم راز تو نهان نیست.

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط یلدا در سه شنبه بیستم شهریور 1386 ساعت 15:25 موضوع | لینک ثابت

نزدیک تخته سنگی کنار ساحل ایستاده بودم و نسیم شبانگاهی مو هایم را نوازش می کرد

 

کاملا محسور دریا شده بودم .

 

 

بی اختیار به یاد این شعر افتادم ودر حالی که آن را زیر لب زمزمه می کردم روی تخته سنگ

 

نشستم:

به شرجی ترین سایه می بارمت

                             

                             ببین با کدام آیه می آرمت

                                                           

                                                                   غزل مهربان تر شده مهربان...

 

که ناگهان از پشت سر به من نزدیک شد و ادامه ی شعر را او خواند:

 

به جان خودم دوست می دارمت.

 

برگشتم و در کنار خود او را دیدم .دستها را به سینه زده بود و به غروب زیبا خیره شده بود.

 

 

قول می دم همیشه دوستت داشته باشم .قول می دم روی دریچه ی قلبم فقط با خون گرم

 

 

اسم تو رو حک کنم.

 

 

قول می دم عشقم فقط مال تو باشه حتی اگه یه روز بهم یگی دیگه دوستت ندارم

 

 

قول میدم با قلم محبت روئ تموم صفحه های خاکستری دنیا اسم تو رو بنویسم ویک جمله رو

 

 

ضمیمه ش کنم تا بدونی زندگی رو بی تو نمی خوام.

 

 

قول می دم تو هفت آسمون خدا تنها ستاره ی من تو باشی.

 

 

قول میدم تا هر وقت که زنده ام فقط به خاطر تو به عشق تو و به امید تو زنده باشم.

 

 

قول می دم زندگی رو با تموم قشنگی هاش بذارم کنار تا فقط تو رو داشته باشم.

 

 

قول می دم همیشه دوستت داشته باشم.

 

 

دوستت دارم

 

نوشته شده توسط یلدا در پنجشنبه هشتم شهریور 1386 ساعت 23:55 موضوع | لینک ثابت

 

در بامداد یک روز بهادی عشقت در تارو پود وجودم طلوع کرد. تو خرامان آمدی

 

 

و چون یک شعاع منور بر قلبم نشستی نگاهت با خود زندگی به همراه داشت.

 

 

تو هستی بخش من بودی و طراوت نسیم صبحگاهی از نوک مژگانت

 

 

تراوش میکرد. عطر نفس تو بر سرتاسر هستی ام بذر پاشید.

 

 

مهر تو چون چشمه ای زلال  قلب تنها و مهجورم را سیراب کرد و پیکر یمه جانم را حیات

 

 

بخشید و نفسم را از گرد و غبار جنون و تنهایی تطهیر نمود.

 

 

تو به این زمین خاکی تعلق نداشتی.

 

 

تو نگهبان و پاسدار خوشبختی بودی. تو رسول عشق بودی.

 

 

تو چون گوهری در صدف،پاک و مقدس بودی.

 

 

قلبت آیینه ی تمام نمای انسانیت بود. هرگاه که تو را میدیدم

 

 

خاری از کویر تشنه و عطش زده ی دلم جدا می گشت و فرو می افتاد.

 

 

نگاه مهربانت مرهم دل ریشم بود.

 

 

جای هر خار ،شقایقی در دشت سینه ام کاشتی. هر زمان که به دیدارم می آمدی

 

 

قبل از دخول،کلبه ی دلم را با مژگانم آب و جارو می کردم و گرد و غبار از

 

 

چهره می زدودم.تو در قلبم منزلگهی داری که بیگانه را در آن راه نیست.

 

 

اما من به کجا با ید بروم تا عقده ی دل بگشایم و دستی به نوازشم بپردازد

 

 

و قلبی مهر مرا در خود جای دهد؟؟؟......

 

 

 

نوشته شده توسط یلدا در دوشنبه پنجم شهریور 1386 ساعت 13:28 موضوع | لینک ثابت